Afdruipen

Geplaatst: 26 januari, 2014 in column, Dingen van de dag

Hij schrok er van, maar het was al te laat. De woorden die hem nooit vergeven zouden worden had hij uitgesproken voor hij er erg in had. Zijn allerliefste keek hem woedend, en met betraande ogen aan. Langzaam legde hij zijn mes en vork neer, langzaam stond hij op en voorzichtig schoof hij zijn stoel naar de tafel. Als een paria droop hij af. Op een enkeling na keurde niemand hem nog een blik waardig. En die enkeling had talent om met blikken te kunnen doden. Haastig trok hij zijn jas aan, zette hij zijn hoed op en vertrok hij naar de kroeg om zich eens flink te bezatten.

Hij had, tegenover zijn schoonmoeder, ‘dit is niet te vreten,’ eruit geflapt.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s