Stil verlangen

Geplaatst: 3 december, 2013 in Poëzie

Ik wil omhoog en klauter door.
Er is een lichtpunt,
door mijn ogen gevangen.

Naar het lichtpunt,
is een stil verlangen,
die ik koester en verzorg.

Nu kan ik klimmen,
nu kan ik vechten,
en ik ga omhoog.

De wanden zijn glad,
het slijk is glibberig.
Naar het lichtpunt,
zet ik door.

Ik glij terug,
en kom terecht,
waar ik begon,
met mijn gevecht.

Er is een lichtpunt,
een stil verlangen,
die ik koester koester en verzorg.

Tot ik kan klimmen,
tot ik kan vechten.
Dan ga ik omhoog,
naar het lichtpunt.

Het houdt me gevangen,
het doet me verlangen,
maar val terug,
Waar ik begon,
met een stil verlangen.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s