Archief voor augustus, 2013

Vork in je lul

Geplaatst: 21 augustus, 2013 in column, Dingen van de dag

Het beeld laat me niet los. Van de mijnheer die een vork in zijn plasbuis geduwd heeft. Dat die vork met hulp van medici uit zijn plasbuis verwijderd is, is me wel duidelijk.

Nee, ik denk meer aan de persoon, die, naar ik aanneem, in zijn stoel zit, of in zijn bed ligt en met zijn piem zit te spelen. En misschien al eens eerder iets zijn zijn plasbuis heeft gehad. Misschien is het ooit begonnen met een katheter. In het ziekenhuis, voor een onderzoek. En vond hij dat wel lekker kriebelen, zo’n slangetje in zijn lul. En dacht hij, toen hij eenmaal weer thuis was, laat ik er eens iets groters indrukken, kijken hoe het voelt. Misschien een pen, een potlood, daarna een koffielepeltje, en tenslotte, naarmate hij meer ervaren en bedreven werd, een vork. Oh, oh wat voelt dat lekker! Maar dan, dan oeps, de tanden van de vork zijn ook naar binnen gefloept! En dan moet hij naar het ziekenhuis. De vork laten verwijderen.
En als hij dan eenmaal weer thuis is, leg hij de vork, die hij van een vriendelijke broeder terug heeft gekregen, weer in de bestekbak.

En dan komen zijn kinderen, die van niets weten, langs voor een etentje. Niet wetend dat pa de hele bestekbak al in zijn lul heeft gehad. Het lepeltje in de koffie, de lepel in de soep, mes en vork om netjes mee te eten, het heeft allemaal in pa’s lul gezeten. En pa vraagt of het gesmaakt heeft, en dat de kinderen in koor roepen: ‘Lekker pa! Alsof er een engeltje over je tong…’ En voelt pa zijn piem alweer kriebelen.

Advertenties

Johan is een lul

Geplaatst: 19 augustus, 2013 in column

‘He hoe gaat het?’

Johan duikt iets dieper in zijn capuchon, als ware het een hoodie, om oogcontact en welk contact dan ook te vermijden.
‘Ken je me niet meer?’
Johan kijkt niet op of om, maar hoort mijn voetstappen achter zich en denkt: Die junk wil iets van me.
Dan voelt Johan mijn hand op zijn schouder.
‘Johan, ik ben het’
Voorzichtig kijkt Johan in de richting van de schim die hem aanspreekt.
Rotte tanden.
Zweren.
Stank.
En bijpassende kleding.
Johan probeert dapper door te lopen.
‘Johan!’
Dan ziet Johan wie hem aanspreekt.
Johan kent me van vroeger.
Ik heb Johan het roken nog geleerd.
Ik deed nooit mijn huiswerk en stak altijd de draak met Johan.

Altijd hoge cijfers.
Altijd de lachers op mijn hand.
Altijd een mooie meid aan mijn hand.
Altijd jaloers op me geweest.

Johan voelt een pervers prettig gevoel in zich opborrelen als hij vraagt hoe het met me gaat.
‘Niet zo goed Johan. En hoe is het met jou?’
Hij zwijgt over zijn successen en biedt me een kopje koffie aan.
‘Nee dank je, maar heb je misschien vijf Euro?’
Ik kijk Johan met begerige ogen aan.
Johan schudt zijn hoofd en loopt weg.
Johan is nog steeds de lul die hij altijd al was.

Ik heb rugpijn

Geplaatst: 17 augustus, 2013 in column, Dingen van de dag

Ik heb het in mijn rug. Mijn onderrug om precies te zijn. Zoals sommigen onder ons op gezette tijden hoofdpijn krijgen, krijg ik op gezette tijden rugpijn.
Opeens wordt het aantrekken van een broek een heksentoer. Want rechtstandig een broek aantrekken, voorzichtig hinkelen met een been in de broekspijp, ik geef het je te doen.
Het het voelen aankomen van een niesbui is voldoende voor een paniekaanval. Ik moet dan op tijd in de houding gaan staan om de klap van de nies te kunnen opvangen; een beetje voorover hangend en half door de knieën gebogen. En dan zo pijnloos mogelijk niezen.

En voor mij is het afvegen van mijn achterwerk sowieso een beetje lastig. Ik ben iets te zwaar en als ik mijn kont afveeg blijft er negen van de tien keer een bruine veeg achter op de wc-bril. Vraag me niet waarom.
Met rugpijn wordt het afvegen van mijn achterwerk een onmogelijke klus. Opvallend overigens, hoe plakkerig je stront kan zijn als je het in je rug hebt. Let er maar eens op. En je veegt dan niets af, integendeel, je smeert in.

En dan sta ik na het moeizame schijten en afvegen voorzichtig op, pruts ik mijn onder- en bovenbroek weer aan en draai ik me om om door te trekken. Dan ontwaar ik vegen stront op de wc-bril, op mijn vingers en, omdat ik al doorgetrokken heb, op de doortrek knop van de stortbak. Dus moet ik dan eerst mijn handen wassen, de pot en stortbak schoonmaken. En verwissel ik daarna mijn niet-zo-schone onder- en bovengoed voor frisse kleding, alvorens ik weer kan gaan zitten op een comfortabele stoel. En ik zie mijn vrouw, als ik uit de wc kom, na al mij gekreun en gesteun dan denken: Heeft ie weer eens zitten rukken op de wc?

Over een paar dagen voel ik mijn rug niet meer. Ben ik alles weer vergeten. Nies ik weer, trek ik mijn broek weer gewoon aan, alsof ik geen rug heb en schijt ik als nooit te voren. Veeg ik mijn kont af zonder ook maar een remspoortje achter te laten.

Maar nu moet ik echt naar de wc, lezertjes. Ik heb het zo lang mogelijk ingehouden. Ik weet dat jullie van me houden. En aan me denken. Waarvoor dank.

Tot de laatste druppel

Geplaatst: 14 augustus, 2013 in column, Dingen van de dag

U heeft vast wel eens gekeken naar een western waar een pittoresk, verlaten goudmijnstadje in voorkomt. Met tubleweed en zo, mondharmonica. Clint Eastwood. Wat leuk. Destijds het resultaat van ongebreidelde hebzucht.

De goudprijs kakt in. Daarmee kakken ook de gigantische goudmijnen in. Ze maken geen winst meer en eindigen als grote gaten woestijnlandschap waar de honden nog geen brood van lusten. Het resultaat van ongebreidelde hebzucht.

In Alberta, Canada is men druk met teerzanden. Daar wordt olie gewonnen. Omdat olie duur genoeg is om aldaar met winst gewonnen te kunnen worden. Of de olieprijs inkakt of niet, uiteindelijk zullen de teerzanden opraken. Rest Alberta grote gaten met restproducten van teer waarvan de honden geen brood van lusten. Het resultaat van ongebreidelde hebzucht.

Maar er valt nog meer te halen uit moedertje aarde. En dat is schaliegas. En daarvoor hebben we carcinogene benzeen en formaldehyde voor nodig. Hoewel, als er iets fout gaat met het fracken is je grond- of oppervlaktewater naar de kloten en onherstelbaar vervuild.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de regenwouden die worden opgeruimd, het Japanse gedoe met lekkende nucleaire installaties, lekkages met diepzeeboringen en mammoettankers die, om welke reden dan ook, de eindstreep niet halen.

Maar dat moet je er voor over hebben als je geld wilt verdienen, want het is zoals Gordon Gekko zei: ‘Greed is good.’ Tot het laatste restje Roundup verbruikt is. En de aarde een grote woestenij is geworden. Volledig uitgeperst is. En dat we kunnen zeggen dat het lekker was: tot de laatste druppel.

Eerder verschenen op Krapuul

Veteren

Geplaatst: 14 augustus, 2013 in column, Dingen van de dag

Als zevenjarig voetballertje kon ik mijn voetbalschoenen prima zelf veteren. Ons hele elftal kon prima veteren. Nooit iemand over horen klagen.

Ik moest daar aan denken toen ik las dat Simon Keizer een hekel aan veteren had. Kent u voetballers die een hekel aan veteren hebben? Of zangers? Behalve Simon Keizer? Niemand.
Ik heb nog even gekeken wat voor schoenen ik heb. En ik moet toegeven, ik draag meestal schoenen zonder veters. Zomers draag ik sandalen. Met sokken wel te verstaan. Ik heb een hekel aan dat blote voeten gedoe. En in de winter draag ik warme boots. Ook zonder veters. Voor gelegenheden draag ik laarsjes. Met hakken en ritsen. Weer geen veters.
Slim-fit kleding draag ik nooit. Ik weet niet eens wat dat is. Dus misschien draag ik ze wel zonder dat ik het weet. Hoewel, ik ben dik en niet fit.
Was ook de reden dat ik stopte met voetballen. Voor een goed elftal heb je gezonde jongens nodig. En zo rond mijn veertiende kwam ik er achter dat ik maar beter kon stoppen. Veteren doe ik nog zelden. Maar als ik veter zul je me daar nooit over horen klagen.

Kutschepje

Geplaatst: 10 augustus, 2013 in Fictie

Mijn vrouw hield van klein gereedschap. Had ze overgehouden van het het speelgoedfornuis waar ze als kind uren mee zoet was. Thee spelen met haar moeder. En haar moeder maar meedoen.

Gras even gemaaid. Met de grasmaaier. Toen ik klaar was kwam ze buiten. Met een grasknipper waarmee ik mijn teennagels nog niet eens mee zou kunnen afknippen. Pedant deed ze de hoekjes. En keek ze me zuchtend aan. Blijkbaar moest ik meedoen. Even thee spelen met haar minuscule knipper.

Dus vroeg ik haar of ik het even over moest nemen. Ze knikte dankbaar. En ik ging dus van knipperdeknip, zuchtend en steunend: ‘Zwaar werk.’ En mijn vrouw knikte instemmend: ‘Dat valt nog lang niet mee.’ Toen veinsde ik rugpijn: ‘Ik doe morgen de rest wel, anders is mijn rug naar de kloten.’ Mijn vrouw knikte bezorgd. Ik mocht ophouden.

Toen zag ik hoe ze met een minuscuul kutschep een lullig gaatje groef. ‘Plantje past niet,’ zei ze bezorgd. Ze keek me hulpeloos aan. Ik maakte het gat groter. ‘Te diep, te groot,’ zei ze bezorgd.

Ik besloot het gat nog groter te maken, veel te groot. En mepte mijn vrouw keihard met het schepje in haar nek. Ze viel voorover in het gat. Of ze dood was weet ik niet. Ik gooide het grasknippertje en het kutschepje ook in het gat.

Toen vulde ik het gat helemaal met water. Tot mijn vrouw helemaal onder gedompeld was. Toen zette ik de plant in het gat. De plant bleef netjes staan. Ik vulde het gat verder op met modder.

Het plantje is een boom geworden. Een mooie, grote boom. Soms zit ik er onder, samen met mijn schoonmoeder. We drinken dan een kopje thee. En vragen ons af waar haar dochter toch is gebleven. En daar zijn we dan uren mee zoet.

Het laatste orgasme

Geplaatst: 8 augustus, 2013 in column, Dingen van de dag

De ontdekking dat honden gapen als je gaapt verbaasd me niets. Sterker nog, ik moet gapen als mijn hond gaapt. Een hond is je trouwste kameraad. Ik moest mijn hond zo nu en dan zelfs een beetje temperen. Want als ik zin had om mijn vrouw een beurt te geven, was het trouwe baasje alvast begonnen. En als ik te laat reageerde, had ze geen zin meer. Daarom besloot ik mijn hond buiten de slaapkamer te houden. Want dat kon natuurlijk niet.

Inmiddels is mijn vrouw, ex-vrouw geworden. Want bij het laatste orgasme dat we samen beleefden, riep ze om Fikkie.

Bij de boedelscheiding kreeg ik de hond. Ze is haar Fikkie kwijt. Een verlies dat ze alleen moet dragen.