Archief voor juli, 2013

Veel te kort

Geplaatst: 16 juli, 2013 in column

En dan moest Sam na gym onder de douche. Hij vond dat altijd bijzonder onprettig.

Sam was het resultaat van preuts opgevoede ouders. Hij had zijn ouders nog nooit naakt gezien. Hij had nog nooit het geslachtsdeel van enig volwassene gezien. Zijn broers en zusjes alleen als klein kind. Sams moeder bekende ooit, dat als ze naakt was, niet eens naar zichzelf durfde te kijken in de spiegel. Sam vond dat een dat een beetje zielig voor haar.

Een van de jongens, een zittenblijver in de 6e klas, had al een redelijk ontwikkeld geslachtsorgaan. En dat wekte Sams verbazing: ‘Mijn god, wat een grote!’ De lerares van de 6e klas, een non, was het met Sam eens. Want zodra de zittenblijver tijdens het douchen na gym, even aan zijn geslacht zat, anders dan omzichtig wassen, kreeg hij straf. Waarvoor wist Sam niet, maar het was vooral bedoeld om haarzelf gerust te stellen. En dat had Sam als joch al door.

Sam heeft tot en met de laatste dag van zijn leven het gevoel gehad dat zijn penis te klein was. Dat soort gevoelens kunnen diep zitten. Sams pornoblaadjes werkten niet echt mee. En terwijl Sam druk masturbeerde op fantasieën en obscure foto’s, was hij zich, ook in zijn pubertijd en adolescentie, er pijnlijk van bewust van dat zijn penis te klein was, want hij vergeleek zijn penis met wat hij op de foto’s zag.

Achteraf gezien had Sam ongelijk. Het formaat van zijn penis viel ruim binnen de gemiddelden. Maar om een of andere reden ging dat er bij Sam niet in. Het zat diep kan ik u verzekeren. Dieper dan diep.

Toen Sam voor het eerst vree met een meisje en haar van plan was haar te penetreren, zei het meisje: ‘Is dat alles?’ En Sam rende en rende. Toen hij thuis was greep hij een touw. En Sam verhing zich. En dat was het eind van Sams veel te korte leven.

Tot op de dag van vandaag vraagt het meisje van toen zich af waarom Sam wegrende. Want ze genoot van Sam. Alleen vond ze het voorspel veel te kort. Want ze hield van een lange.

Wilders is de enige man

Geplaatst: 15 juli, 2013 in column

‘Zo is dat,’ dacht ik toen ik de snoeischerpe column las van Joost Niemöller. ‘We zijn een stel watjes. En dat komt door die rotwijven. Het is dat feminiene in Nederland. Dat moet harder, veel harder.’
Even voelde ik mijn handen jeuken, en onderdrukte de neiging om mijn vrouw een veeg te geven: Ik kreeg zowaar een stijve!

‘Rutte en Samsom ook, allemaal wijven. En er is er maar een. Eentje die een echte vent is. Die zegt waar het op staat! En dat hij wist dat hij voor gek versleten zou worden. Wat een held. De Moed van Wilders sloeg hem er door. Zijn beveiliging is slechts nep, want Wilders is nergens bang voor: Wilders heeft ballen!!’

‘En Wilders vindt islam een groter probleem dan de crisis. Wat een held! Wilders houdt koers. En ramt zijn schip recht in de moslimproblematiek! Kan ons die armoede toch schelen!’

‘En ik, als man ben ook niet het probleem, ik ben een uitweg! En mijn vrouw ermm… Ja! Nou ja… Ermm, dat is eigenlijk ook een man. Net als Thatcher eigenlijk een vrouw met ballen was. Wat een vent is mijn geliefde toch!’

‘Maar ik moet meer mannelijk en moed durven tonen. Want dat ik een hekel heb aan mijn vrouw is alleen maar lafheid. Ze houdt me een spiegel voor. En daar hoef je inderdaad geen psycholoog voor te zijn. Om zoiets te roepen bedoel ik dan…’

‘ROTWIJF ROTWIJF ROTWIJF!!!’

‘Maar dan alleen in gedachten natuurlijk. Want het is net als met Wilders, een man als mijn vrouw kun je alleen overschreeuwen met schelden. Omdat ik eigenlijk heel bang voor haar ben. En omdat ze altijd gelijk heeft.’

Joost, ik ben weer een stuk wijzer van je geworden.

Dank!

Eerder verschenen in Krapuul

Stinkwijven

Geplaatst: 14 juli, 2013 in column

Ik was een beschuitje met een halfzacht gekookt eitje aan het eten. In mijn eentje wel te verstaan, want mijn vrouw en ik hadden weer eens ruzie. En zoals zo vaak was het ook dit keer ruzie om niks, maar dit terzijde.
En als ik ruzie met mijn vrouw heb, denk ik altijd aan vroeger, aan vriendinnetjes van vroeger, vraag me niet waarom.
En dit halfzachte eitje deed me denken aan tongzoenen. Want bij een van mijn vriendinnetjes ontwaarde ik bij het tongen altijd de geur van een gekookt ei. Een koud gekookt ei die al een tijdje in de koelkast heeft gelegen, en daardoor inmiddels al wat sterker geurt.
En dat ik daar nooit iets van gezegd had. Ik realiseerde me dat dat ze misschien een rotte tand had of zo. En liet het eitje staan: ik had ineens geen trek meer.

De ruzie is inmiddels alweer voorbij, nou ja, we pruttelen nog een beetje na. En we staan in een winkel waar failliete boedel wordt verkocht. Bij de koelkasten. Mooie grote, ongebruikte koelkasten. Wel behoorlijk stoffig, maar ze zijn dan ook voordelig. Mijn vrouw doet de deur van een van de koelkasten open om de binnenkant eens te bekijken. Er komt een meur van bedorven lucht uit.
Onwillekeurig gaan mijn gedachten bij het ruiken van die geur terug naar vroeger: we hebben nog een beetje ruzie, dus het mag.
En die meur doet me denken aan een van mijn eerdere vriendinnetjes. Eentje die ik gebeft heb. En ik vraag me af waarom ik nooit iets van die meur gezegd had.
Ik gooi de koelkastdeur dicht. Geef mijn vrouw een flinke knuffel. En maak het helemaal goed.

Alles beter dan die stinkwijven van vroeger nietwaar?

De ‘hoannestek’

Geplaatst: 13 juli, 2013 in column, Dingen van de dag

Je kent het wel, een rood bloedvaatje in je ei. Waar ik vandaan kom noemt men dat een ‘hoannestek.’ Ik vond dat altijd maar vies en sneed dat stukje bloed er altijd omzichtig uit.

Ik moest daar even aan denken toen ik twee eieren kookte, voor in de salade. ‘De hoannestek.’ Het stukje leven waaruit een kuiken kan ontstaan.

Je gooit een paar eieren in het water en brengt ze aan de kook. Op zeker moment denkt dat bloedvaatje: ‘Ha! ik word bebroed’! Het water wordt immers warmer. En zo snel als dat stukje leven maar kan, probeert het zich te vermenigvuldigen tot er een kuiken kan ontstaan. Maar dan, op zeker moment wordt het te heet voor dat stukje leven en wordt het levend gekookt, als een rode kreeft die onder handen wordt genomen door een kok met drie Michelinsterren
Ik zette het vuur even zachter…

Volgens de christenen is een embryo leven.
Wat dient te worden geboren.
Maar ik ben geen christen.
Ik geloof nergens in.

…en zette het vuur weer op vol.

De septic tank man

Geplaatst: 12 juli, 2013 in column

Ik krijg het niet uit mijn hoofd. Een man die in een septic tank verblijft om te kunnen zien hoe de dames poepen en plassen.
In een donker hol zitten met één lichtpuntje. En uit dat lichtpuntje valt zo nu en dan poep en/of plas.
En iedere keer als de man een beter kijkje wil nemen naar naar het lichtpuntje, omdat hij dan getrakteerd wordt op een uitzicht van het geslachtsdeel van de op het toilet zittende dame, krijgt hij een hoop stront en/of pies over zich heen.

Waarom heeft de man geen regenpak aan? Of andere beschermende kleding? Hoe hield hij het uit zonder gasmasker? Of op zijn minst een paraplu?
Allemaal vragen die onbeantwoord blijven.

Verder wil ik weten hoe dit soort berichten in godsnaam op de website van de NOS terecht komen. Jezus wat een baggernieuws.

‘Vuilnisman!!’

Eengezinscamera

Geplaatst: 11 juli, 2013 in column

Is het echt nodig? Een camera plaatsen voor een gezin? Ik heb waarachtig geen idee.
Maar na het zien van de eerste beelden van de familie waar het om gaat dacht ik: ‘De familie Flodder.’

En ik dacht: ‘Ja, misschien is die camera inderdaad wel nodig.’ Nu ben ik een liefhebber van privacy en mensenrechten. En in beide gevallen wordt dit recht geschonden door diezelfde camera. Dus die gevoelens kon ik gelijk weer in mijn reet steken.

Een camera die wordt geplaatst omdat er twee maanden lang gewacht moet worden op een dagvaarding. De familie terroriseert de buurt al tien jaar lang.

Waarom dan twee maanden die camera? Alsof die twee maanden er nog toe doen. De uitspraak van de rechter weet ik niet. Wel weet ik dat, als het gewraakte gezin via de rechter uit huis wordt gezet, er verzachtende omstandigheden zullen zijn: ‘want camera.’

En dan zal de familie Lonis misschien, net als de familie Flodder, met een flinke zak duiten een mooi plekje uit kunnen zoeken om te gaan wonen. En andere buren gaan terroriseren.

Dus Van der Laan, wacht gewoon twee maandjes en laat de rechter uitspraak doen. Want die camera zal zich tegen u keren en alleen maar -en terecht- in het voordeel van de familie Lonis werken.

Eerder verschenen in Krapuul

Kikkerliefde

Geplaatst: 10 juli, 2013 in Fictie

Twee kikkers raakten verliefd. Toen ze elkaar kusten veranderde een kikker in een mensenman. De mensenman probeerde met zijn geliefde te vrijen. Dit werd opgemerkt door andere mensen, die een spiernaakte man zagen die copuleerde met een kikker. De politie reed met zwaailicht en sirene naar de situatie. De geliefde van de mensenman werd geplet onder het linkervoorwiel van de politieauto. De mensenman werd meegenomen wegens kikkerverkrachting. De mensenman kwaakte bittere tranen toen hij werd verhoord. De mensenman zit nu in een inrichting alwaar hij dag en nacht kwaakt. Kwaakt om liefde, kwaakt om aandacht.

Dus als je kikkers hoort kwaken, denk dan ook eens aan de mensenman die het voor de rest van zijn leven zonder kikkerliefde moet doen.

Ook verschenen in 120woorden