Archief voor juli, 2013

Koninklijk nageboorte

Geplaatst: 22 juli, 2013 in column

‘Oef,’ Zuchte Kate zachtjes. En met een sierlijke zwaai gleed de baby uit Kates koninklijke vagina. De gynaecoloog ving de baby op, bedankte Kate en William en schonk hen beide een kopje thee in. Kate trok haar slipje weer aan gaf de baby aan een medewerkster die er de komende 20 jaar voor mag zorgen. Na de thee maakte Kate aanstalten om samen met William weer naar huis te gaan: ‘We gaan weer naar huis William.’
‘U moet nog even gaan liggen koninklijke hoogheid,’ zei de gynaecoloog streng, ‘en uw slipje weer uittrekken. Want er is ook nog een nageboorte op komst.’
William en Kate keken de gynaecoloog geschokt aan: ‘Nageboorte?’, riepen ze in koor. ‘Jawel,’ zei de gynaecoloog wijs: ‘De moederkoek, ook wel placenta genoemd, moet er nog uit.’
En opeens voelde Kate iets raars in haar onderlijf. ‘Neee!!!’, schreeuwde Kate, ‘geen nageboorte!!!’ ‘Aaaaaaaaaargh!!!’, riep William, ‘een nageboorte!!’ Paniek maakt zich meester van het koninklijk paar. De pijn die Kate met haar nageboorte moest ondergaan was niet te beschrijven.
Na afloop keken William en Kate met afschuw naar de moederkoek: ‘En wat moeten we hiermee doen?’
‘Koninklijke nageboortes zijn het best bewaarde geheim van het koningshuis. Ik moest een eed afleggen dat ik nooit iets zal zeggen over een koninklijk nageboorte. Niemand weet dat prinsessen en koninginnen nageboortes hebben als ze een kind baren. Zelfs prinsessen weten dat niet, tot ze hun eerste kind krijgen natuurlijk,’ sprak de gynaecoloog. ‘En om er zeker van te zijn dat niemand ooit iets van komt te weten van uw nageboorte worden het zorgvuldig bewaard in een kluis waar alle koninklijke nageboortes bewaard worden.’
En voorzichtig deed de gynaecoloog de nageboorte in een steriele, speciaal voor dat doel bestemde pot. Een beetje bedremmeld zwaaiden Kate en William naar ‘hun’ nageboorte. ‘Vaarwel nageboorte.’ Maar ze hielden zich flink.

Na dit emotionele moment gingen Kate en William verder met het ‘we-hebben-een-baby’ protocol. En buiten juichte het publiek. Want er was een baby geboren. En niemand zal ooit iets weten van Kates nageboorte. En dat is maar goed ook.

En Kate en William leefden nog lang en gelukkig.

Even bellen met: de paardenslager

Geplaatst: 22 juli, 2013 in column

Onze pony voldoet niet meer. Het scharminkel eet en vreet de hele dag, maar schijt meer dan het opeet: het wordt steeds magerder. En zwakker.
Het doet me wat denken aan die pletpony: ook van die slappe benen. Want pony’s zijn edele dieren vind ik. Benen dus. Nu wil ik al een tijdje mijn vrouw op de pony zetten. Niet om te filmen, maar gewoon, om te kijken of het dan ook door zijn benen zakt.
Bij mij zakt het sowieso al door de benen, maar dat heeft vooral te maken met het feit dat ik zwaar gebouwd ben. De pony zakte met mij er op al door zijn benen, toen het nog fris en fier was. Lachen.
Onze pony heeft mijn vrouw altijd kunnen dragen. Zolang het dier maar niet hoefde te lopen.
Was ook wel lachen trouwens, die dikke, bleke billen van mijn vrouw, met van die blauwe aderen, kon je dan prachtig zien, omdat ze haar rok dan omhoog moest doen, om op de pony te klimmen.
Maar ja, mijn vrouw wil ook niet meer op de pony. Niemand wil meer op de pony. En ik ben er al zo vaak mee door de benen gegaan, dat is ook niet leuk meer
Nu ik het toch over mijn vrouw heb, Ze vreet de hele boel bij elkaar en wordt steeds dikker. En haar benen doen het ook niet meer zo goed. Ze heeft in ’05 een kunstheup gekregen.
Onder ons gezegde vind ik metaal in iemands lijf een beetje eng. Vooral als het onweert. Is de bliksem wel eens in een kunstheup geslagen? En mensen met een metalen plaat in hun schedel. Wat doen die als het onweert? Ik zou me niet lekker voelen kan ik je verzekeren.
Maar dit terzijde. Sinds mijn vrouw een kunstheup heeft, zeurt en mekkert ze de hele tent bij elkaar. Klagen, klagen, klagen. En de seks, dat is voorgoed voorbij. Want als ik het met haar doe, voel ik het metaal in haar heup schuren en kraken.
Eigenlijk had ik de heupspecialist moeten vragen om gelijk wat smeerpunten aan te leggen, zodat ik voor het krikken er nog even met de oliespuit bij langs kan.
Nu moet ik toegeven, zelfs met de nodige smering wordt het het niets. Net zomin als onze oude pony niet meer kan steigeren, komt mijn jongeheer niet meer omhoog. We wippen dus niet meer.
Mijn vrouw heeft nog geprobeerd iets met haar mond te doen, maar ze raakte steeds buiten adem tijdens het zuigen waardoor haar gezicht paarser werd dan mijn eikel. Daardoor kon dat dat feestje helaas niet doorgaan. Ik heb mijn vrouw nog geprobeerd met mijn tong te bevredigen maar dat is toch wel een beetje vies hoor. Bovendien klapperde mijn kunstgebit alle kanten op en heb ik nu nog steeds last van een blaar op mijn tandvlees. Hoewel mijn vrouw er bijzonder veel plezier van had, ben ik daar toch maar mee opgehouden. En met mijn gebit uit wil ik het ook niet doen, want dan voel ik me net een paard die van een baal hooi zit te haffelen. Veel te veel gedoe allemaal.

Dus slager, je begrijpt, ik wil van onze pony af. Ik vind het een beetje gemeen dit zo te doen, maar ik weet zeker dat je begrip hebt voor mijn situatie. Niemand wil meer op de pony en het wordt allemaal te duur zo. En, omdat ik niks meer met mijn vrouw kan, kunt je haar er gratis en voor niets bij krijgen.

Hallo slager? Ben je er nog? Hallo?

Strandweer

Geplaatst: 21 juli, 2013 in column, Dingen van de dag

En als het warm is in het weekend rijdt half Nederland naar het strand. En staan onze nationale kuddedieren in de file. Ik heb me er mijn hele leven over verbaasd.

Uren in de auto zitten met je man en kinderen. Hij kankert aan een stuk door dat het niet opschiet. De kinderen zeuren aan een stuk door omdat ze zich vervelen. En als je eindelijk het strand hebt bereikt ga je liggen in het zand. Blèrende kinderen, de stank van zonnebrand, en te weinig ruimte om de badhanddoeken fatsoenlijk neer te kunnen leggen. En als je niet uitkijkt heb je ruzie met een of andere Duits gezin omdat je in ‘hun’ kuil ligt. En dus zet je de oordoppen van je iPod in je oren om geen last te hebben van alle herrie en gedoe om je heen. Daarna nog even in het zeewater badderen. Helaas stap je in een kwal die het niet met jouw actie eens is. Au. Dan nog even liggen. Voor je naar huis gaat doe je nog even de huidkankerbus aan voor een snelle controle, want je weet het maar nooit met al die zon. Nu echt naar huis. In de file. Met een vervelende jeukbult op je voet en je rug verbrand. En een briefje van de kankerbus voor de dermatoloog. Want je hebt misschien een melanoom van al het zonnen. Precies op het puntje van je neus. Waar je altijd een dikke kwak factor 50 zonnebrand pleurde. En dat je dan van de dermatoloog te horen krijgt dat je melanoom in een vergevorderd stadium is. En je een kunstneus krijgt. En daarna nog naar de dokter moet omdat je kwallenbeet ontstoken is geraakt. En dat je voet afgezet moet worden. Gangreen.

Dat soort dingen gaan er door me heen, als ik het woord strandweer lees en, terwijl ik op mijn gemak nog een flesje bier openbreek, lekker in de schaduwkant van de tuin zit, ongestoord nog even dit verhaaltje tik voor mijn blog.

Proost!

Filmpje gezien? Lacheeen!!!

Dikke wijven uitlachen, altijd leuk. Want dikke vrouwen zijn lelijk. En ze vreten de hele dag door. Als ik een patatje bij McDonalds haal zie ik ze wel zitten, die dikke vreetwijven. En maar vreten. En mijn eetlust bederven. Jasses.
En dat mogen die die lillende monsters best weten. Dikke wijven moeten dood, want jullie vreten te veel. HAHA!!
Laatst nog, in de AH, een dik wijf die een zak chips kocht en het hele gangpad blokkeerde. ‘DOE DAT TOCH NIET MONSTER!’, riep ik nog. Haha! Iedereen lachen! Ze schrok er van, schaamde zich dood, en hobbelde zo snel als haar dikke o-beentjes haar konden dragen de winkel uit.
‘Wat gemeen,’ denk u misschien, maar dan moeten die domme wijven maar niet zoveel vreten.
Geef mij maar een wijf als Barbie. Lekkere tieten, lekker dun, dom als een koe en altijd klaar liggen met de beentjes wijd.

Dood door rukken

Geplaatst: 19 juli, 2013 in column

De gedachte: Stel dat ik een hartaanval krijg en sterf, nu ik aan het masturberen ben, overvalt me meer en meer, ter plekke, met mijn piemel in de ene- en een tissue in de andere hand.
Als jonge jongen lachte ik me altijd helemaal te pletter als ik zoiets hoorde, want dat is toch hilarisch. Een ouwe lul langs de kant van de weg in zijn auto. Dood door rukken.

Het begon toen ik merkte dat ik kortademiger werd. En me zorgen begon te maken. Ik heb daarom een stresstest laten doen: alles goed.
Maar toch, het blijft knagen.
Masturberen wordt sowieso lastiger nu ik wat ouder word. Het duurt langer en ik ben minder fit dan 35 jaar geleden. Iedere keer als ik bezig ben krijg ik een lamme arm en moet ik pauze nemen. Je kent het wel: slagroom kloppen wat niet wil opstijven, dat gevoel. En vaak begint mijn schouder dan zeer te doen: Is dat mijn hart? Want ik heb gelezen dat hartklachten zich vaak uiten in schouderpijn en zo. En dan komt de gedachte: Stel dat ik een hartaanval krijg en sterf, nu ik aan het masturberen ben, heel snel boven.
En van de stress krijg ik dan weer hartkloppingen. Meestal geef ik het dan maar op. Masturberen is een heel gedoe als je wat ouder wordt.
Mijn zwager van 61 heeft een pacemaker gekregen. Vorige week. En ik kon alleen maar aan masturberen denken.

Of je kan masturberen met een pacemaker. Zou hij dat aan de specialist gevraagd hebben? Zou ik wel doen. En misschien kan hij nu veel beter masturberen. En rukt hij zich nu het apelazarus.

Ik laat mijn piemel los en voel aan mijn schouder. Ik heb een lamme arm. En ben een beetje kortademig. En mijn schouder doet zeer. Ik gooi mijn tissue weg. In de prullenbak. Voor het geval ik een hartaanval krijg. Om te voorkomen dat ik dood gevonden word met een kwak op mijn buik en mijn broek op de knieën, en door een of andere snotaap wordt uitgelachen omdat ik mijn orgasme niet overleefd heb.

Die kut van je blijft stinken en lekken

Geplaatst: 18 juli, 2013 in column

Vandaag zag ik een Tena® commercial. En daarin zag ik blij huppelende dames. En ze lachten als ze sprongen en dansten. Sommigen durfden zelfs hun benen te spreiden. En inderdaad, de gele urine-spetters vlogen me niet om de oren.
Want vooral vrouwen weten heel goed hoe het daaronder zit. Het stinkt, het lekt, AFSCHEIDING!
Voor de vrouw is de vagina een soort loopneus geworden. De vagina is in essentie vies. En niet alleen tijdens de maandelijkse stonde. Tussen de stonden hebben de dames een periode dat er een schildje voor hun vleesflapje moet. En we noemen het een pad. Een Always® pad voor je loopkut. Zodat je kan dansen en huppelen zonder te stinken en lekken. Want dat doen dames met hun vagina, stinken en lekken. En een schildje ervoor plakken.

Ik moet zo nog een een lapje vlees braden. En wat ligt er onder het stukje vlees. Ongevraagd? Een schildje. Een pad. Een Tena®. Om het vocht aan mijn vleeslapje te onttrekken. Zodat ik straks kan genieten van een uitgedroogd stukje vlees. Dat ze godverdomme nog geen vleesspray ontwikkeld hebben voor te droge vleeslapjes. Wedden dat ze dat wel hebben voor uitgedroogde pruimen?

Want als uw vagina te droog is smeert u er glijmiddel op. Sensilube® En moet ik mijn penis insmeren. Want glijden zullen we. Seks moet. Maar die kut van je, die blijft stinken en lekken, al was het maar om je allemaal producten aan te smeren die iedereen het gevoel geeft dat je stinkt en lekt. En dat je kut daardoor te droog is.

En de dames doen dapper mee met die onzin. En zolang het tussen de benen nog niet goed zit bij de dames, zal het tussen de oren niet veel beter zijn.

Eerder verschenen in Krapuul

De eerste keer

Geplaatst: 17 juli, 2013 in column

Lief dagboek,

Mijn vriendje is boos op mij. En heeft het met mij uitgemaakt. Omdat ik zwanger ben van hem. Want bij de eerste keer kan je geen kinderen krijgen. En na de eerste keer hebben we altijd met condoom gevreeën. Dus was het niet de eerste keer voor mij, zegt mijn vriendje. En heb ik hem bedrogen. En dat is niet zo! Ik ben hem altijd trouw geweest. Maar hij gelooft mij niet. Dus huil ik even bij jou uit lief dagboek, voor ik het aan pappa en mamma vertel. Ik hoop dat het een meisje wordt. Dan kan ik haar lekker knuffelen en kan ze later mijn vriendinnetje worden en kunnen we samen gezellig winkelen. Kleertjes en zo.