Even bellen met: de paardenslager

Geplaatst: 22 juli, 2013 in column

Onze pony voldoet niet meer. Het scharminkel eet en vreet de hele dag, maar schijt meer dan het opeet: het wordt steeds magerder. En zwakker.
Het doet me wat denken aan die pletpony: ook van die slappe benen. Want pony’s zijn edele dieren vind ik. Benen dus. Nu wil ik al een tijdje mijn vrouw op de pony zetten. Niet om te filmen, maar gewoon, om te kijken of het dan ook door zijn benen zakt.
Bij mij zakt het sowieso al door de benen, maar dat heeft vooral te maken met het feit dat ik zwaar gebouwd ben. De pony zakte met mij er op al door zijn benen, toen het nog fris en fier was. Lachen.
Onze pony heeft mijn vrouw altijd kunnen dragen. Zolang het dier maar niet hoefde te lopen.
Was ook wel lachen trouwens, die dikke, bleke billen van mijn vrouw, met van die blauwe aderen, kon je dan prachtig zien, omdat ze haar rok dan omhoog moest doen, om op de pony te klimmen.
Maar ja, mijn vrouw wil ook niet meer op de pony. Niemand wil meer op de pony. En ik ben er al zo vaak mee door de benen gegaan, dat is ook niet leuk meer
Nu ik het toch over mijn vrouw heb, Ze vreet de hele boel bij elkaar en wordt steeds dikker. En haar benen doen het ook niet meer zo goed. Ze heeft in ’05 een kunstheup gekregen.
Onder ons gezegde vind ik metaal in iemands lijf een beetje eng. Vooral als het onweert. Is de bliksem wel eens in een kunstheup geslagen? En mensen met een metalen plaat in hun schedel. Wat doen die als het onweert? Ik zou me niet lekker voelen kan ik je verzekeren.
Maar dit terzijde. Sinds mijn vrouw een kunstheup heeft, zeurt en mekkert ze de hele tent bij elkaar. Klagen, klagen, klagen. En de seks, dat is voorgoed voorbij. Want als ik het met haar doe, voel ik het metaal in haar heup schuren en kraken.
Eigenlijk had ik de heupspecialist moeten vragen om gelijk wat smeerpunten aan te leggen, zodat ik voor het krikken er nog even met de oliespuit bij langs kan.
Nu moet ik toegeven, zelfs met de nodige smering wordt het het niets. Net zomin als onze oude pony niet meer kan steigeren, komt mijn jongeheer niet meer omhoog. We wippen dus niet meer.
Mijn vrouw heeft nog geprobeerd iets met haar mond te doen, maar ze raakte steeds buiten adem tijdens het zuigen waardoor haar gezicht paarser werd dan mijn eikel. Daardoor kon dat dat feestje helaas niet doorgaan. Ik heb mijn vrouw nog geprobeerd met mijn tong te bevredigen maar dat is toch wel een beetje vies hoor. Bovendien klapperde mijn kunstgebit alle kanten op en heb ik nu nog steeds last van een blaar op mijn tandvlees. Hoewel mijn vrouw er bijzonder veel plezier van had, ben ik daar toch maar mee opgehouden. En met mijn gebit uit wil ik het ook niet doen, want dan voel ik me net een paard die van een baal hooi zit te haffelen. Veel te veel gedoe allemaal.

Dus slager, je begrijpt, ik wil van onze pony af. Ik vind het een beetje gemeen dit zo te doen, maar ik weet zeker dat je begrip hebt voor mijn situatie. Niemand wil meer op de pony en het wordt allemaal te duur zo. En, omdat ik niks meer met mijn vrouw kan, kunt je haar er gratis en voor niets bij krijgen.

Hallo slager? Ben je er nog? Hallo?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s