Geen schoolreisjes meer

Geplaatst: 7 juli, 2013 in column, Herinneringen

In de eerste 4 klassen van de lagere school gingen we dan met de bus ergens naar toe. Ik weet niet meer waar naartoe. En onderweg ergens eten. En ik zat dan kotsmisselijk tussen blije en drukdoende kinderen die lekker zaten te eten en opgetogen waren. Was ik de enige die kotsmisselijk was? Was ik de enige die liever thuis gebleven was? Ik was altijd al een buitenbeentje.

Een van de meisjes in de klas kotste altijd tijdens de nachtmis. Maar nooit in de bus, nooit met schoolreisje. Ieder jaar met kerst naar de nachtmis. Ze moest. En ieder jaar kotsen. Ieder jaar hetzelfde gestommel in de voorste banken.

Ik was ook altijd kotsmisselijk in de zwembus. Op de terugreis van zwemles werd ik altijd beroerd van de chloorlucht in de bus. En als we konden uitstappen ging ik zo vlug mogelijk naar huis. Want man, wat moest ik altijd nodig schijten na zwemles. Nooit begrepen waarom. En ik bleef nog de halve week misselijk.

In de 5e en 6e klas van de lagere school gingen we op schoolreisje naar Vlieland. Op de fiets. Kolere wat was dat een eind fietsen. Naar die kutboot. Ik was al bekaf voor we het dorp uit waren. En iedereen blij en opgetogen. Blijkbaar was ik de enige die…?

Godzijdank werd ik nooit zeeziek. Iedereen blij op de boot. Ik zat dan meestal buiten. Weg van die vervelende snotapen. Naar de Waddenzee kijken. Wegdromen. Want daar was ik goed in. Kijken naar de zeemeeuwen. De golven.

Ik denk dat ik de eerste 12 jaar van mijn leven van nature stoned was. Je kon me in een grasveldje zetten tussen de bloemetjes en de bijtjes en ik was de hele dag high van al het moois om me heen.

Het hoogtepunt van het schoolreisje naar Vlieland was ‘Levende Stratego.’ Ik haatte dat kinderachtige gedoe. Maar iedereen vond het prachtig. Tijdens levende stratego liet ik altijd merken wat ik was. En de mineurs renden dan op me af. Ik zei dan: “Boem.’ En een van de mineurs riep dan: ‘Mineur!’ En triomfantelijk werd dan mijn bomkaartje afgenomen.

Ik zat dan allang in de duinen. Weg te dromen. Tussen het helmgras. Met uitzicht over de Waddenzee. Want daar was ik goed in. Wegdromen. Mijn eigen schoolreisje. Heerlijk alleen op weg. Zweven tussen dromen en waken. Stoned van al het moois.

Op een goede dag, ik stond onder de douche, viel er iets uit mijn borstkas. Het klopte. En het glibberde als een tegenstribbelende kwal naar het afvoerputje. Ik probeerde het nog op te pakken. Mijn hart terug te stoppen. Maar het was te glibberig. Bovendien had de opening in mijn borstkas zich alweer gesloten: geen schoolreisjes meer.

Advertenties
reacties
  1. Mooi.
    Het valt niet mee om niet mainstream te zijn. Maar buitenbeentjes bestaan niet zolang er meer zijn zoals jij, en zoals ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s