Powerwijf

Geplaatst: 6 juli, 2013 in column

Het is snikheet hier in Canada. Binnen loeit de airco, buiten is het 29 graden. En zo nu en dan kijk ik door het raam naar buiten. De lucht trilt. Het vochtigheidsgehalte loopt op naar 80%. Gevoelstemperatuur 42 Graden Celsius. Geen mens te zien buiten. Behalve een paar kinderen die spelen onder de sprinkler van de buren.

En dan zie ik een prachtige dame langslopen. Prachtig modieus- en dun gekleed. Ze laat haar Chihuahua uit. Een kuitenbijtertje die je alleen veilig kan passeren met een stel scheenbeschermers.

Het meisje lijkt wat kreupel: ze loopt een beetje vreemd. ‘Hier moet je de rollator zelf betalen,’ bedenk ik met een vleugje medelijden. Als ze dichterbij komt ziet ze dat ik naar haar kijk. Ze kijkt terug. Ze lacht onbevangen. ‘Wat een powerwijf,’ mompel ik en moet even aan Lucille Werner denken, ook zo’n stoere meid zonder rollator.

Dan wijst ze naar haar voeten. Ik knik begrijpend: ‘Kreupel.’ Ze roept iets. Ik kijk haar niet begrijpend aan. Ze wijst nogmaals naar haar afwijking. ‘Ja, ja dat weet ik nu wel.’ Ze roept harder: ‘New shoes!’

Ik lach en kijk naar haar schoentjes. De hakken zijn onbegrijpelijk hoog. Spitzen zijn comfortabeler. ‘I thought you where a crippled lady,’ fluister ik haar vanachter het raam toe. ‘Pardon?’, roept ze terug. Ik steek mijn duim omhoog. Trots hobbelt ze verder.

Ik besef dat ik oud word en dat achter de geraniums zitten meer en meer zin lijkt te krijgen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s