Archief voor juni, 2013

Een gevalletje verdacht overlijden

Geplaatst: 16 juni, 2013 in column

Misschien dat ik ooit doodga in een of ander ziekenhuis. En dat het een gevalletje ‘verdacht overlijden’ is. En dat ik opengesneden wordt. Om te kijken of de dienstdoende specialist gefaald heeft. En dat probeert te verdoezelen.

En dat daardoor andere patiënten zich veiliger zullen voelen. Minder wantrouwend zullen zijn. Dat de patiënt voor de operatie tegen de specialist zal zeggen: ‘U weet het hè, als ik het niet overleef zorgt mijn familie ervoor dat het een verdacht overlijden wordt. En dan zijn de rapen goed gaar!’ En daarna mag de specialist gaan snijden. Dat zal me een operatie worden.

Nee lieve lezers, mocht deze VVD-actie doorgaan, dan zullen de specialisten alleen maar terughoudender worden. Riskante operaties weigeren. Zal u doodgaan. Eerder doodgaan zelfs. Omdat uw kwaal door geen enkele specialist behandeld zal worden. En natuurlijk zult u een formuliertje bij de tandarts moeten invullen. Dat u verklaart dat u weet dat u bij deze extractie zou kunnen overlijden. En dat dat niet verdacht is. En of u daar maar even wilt tekenen.

Houd er dus rekening mee dat u gewoon dood zult gaan. Veel eerder dan u zou willen. Maar dan wel zonder verdacht te overlijden. En dat is ook wel wat waard.

Geile Leraren

Geplaatst: 15 juni, 2013 in column

Zo hadden wij vroeger, in het midden van de jaren 70, een lerares Nederlands. Wij (de jongens) noemden haar ‘juf.’ En we riepen blijmoedig ‘juf juf!’ als ze een vraag stelde. Omdat ze ons uitdaagde met haar decolleté. Omdat ze van ons hield. Alle jongens zaten vooraan. Ze genoot van die aandacht. Ze was met recht een MILF. En dat wilde ze ook zijn.

Niemand ging naar pappa of mamma om te klagen. Want de jongens genoten, en de meisjes keken af. Ze konden iets leren van haar. Hoe je een jongen om om je vingers kan winden, hoe je aandacht krijgt.

En de meisjes droegen mooie korte broekjes, en rokjes, waaronder je, als je goed oplette, een prachtig slipje kon ontwaren. En er waren nonnen die conservatief en streng les gaven, maar nooit heb ik iets gehoord over een kledingvoorschrift.

Misschien dat de heren docenten van tegenwoordig iets te veel porno gekeken hebben en zich schamen, schamen voor wat ze met die meisjes in zomerse kleding zouden willen doen. En dat de dames docenten jaloers zijn, omdat hun eigen billen en benen overwoekerd zijn met cellulitis.

En daarom moeten meisjes zich afdekken en zich leren schamen. Schamen voor hun ontluikende vrouwelijkheid en hun seksualiteit. Schamen voor hun schoonheid. Om te voorkomen dat docenten geil en/of jaloers worden.

Overigens krijg ik altijd een stijve van verpleegsters in ziekenhuizen. Vooral als ze naar me glimlachen. Niet dat ik ooit kijk naar filmpjes met verpleegsters. Dat soort dingen doe ik niet.

Lokoma’s zijn mooi!

Geplaatst: 14 juni, 2013 in column

Een joch van 14, met Tourette achtige symptomen valt oudere dames lastig. En die worden dan weer overstuur. Er worden lokoma’s ingezet. Het joch is betrapt. Toen hij een echte oma lastig viel. De lokoma’s waren dus voor niets ingezet.

Lokoma’s hebben niet wat echte oma’s hebben. Echte oma’s stinken. Hobbelen rond op kunstheupen. Stinken naar urine. Hebben hangtieten waar baby’s hun neus voor ophalen. Echte oma’s hebben alles waar een 14 jarige jongen met een afwijking dol op is.

Vrouwen inzetten als lokoma’s vind ik een schande. Het is denigrerend. Vrouwen zijn mooi. En ze dan als nepoma te misbruiken is een schande. Stel dat een van de lokoma’s succes had gehad. Welk een trauma zou dit voor haar worden. Ze zou aan zichzelf gaan twijfelen. Hoe ze er uit ziet. Hoe lelijk ze is.

Nu val ik op lokoma’s, jullie zijn mooi! Want als lokoma ben je de moeite waard! Dus mocht je een keer zin hebben in een man van nog geen 60, die er nog prima uit ziet, en het doet zonder viagra: mail me!

Spieken is een kunst

Geplaatst: 13 juni, 2013 in column

Vroeger was een bruine enveloppe, gevuld met de examenvragen en een natte lijmrand ter verzegeling voldoende. Veilig. Maar er is een nieuwe jeugd opgestaan. En die laten zich niet tegenhouden door een lijmrand met vieze smaak. Daarom worden de enveloppen nu volautomatisch gevuld met de opgaven en dicht geseald. Er komt geen fraudegevoelige hand meer aan te pas. En toch zijn er opgaven gestolen. Van een islamitische school. Nota bene.

Daarom gaan we onderzoeken. Onderzoeken op beveiliging. Want iedere stap moet veilig. Misschien een extra agent aanstellen. En maar hopen dat die niet fraudegevoelig is. Want het blijft mensenwerk.

Dat er zo overspannen wordt gereageerd op het stelen van de eindexamens lijkt me overdreven. Misschien heeft u ooit wel eens gespiekt, of wel eens iemand zien spieken. En dan heel hard ‘fraude!’ geroepen. Of horen roepen. Vast.

Tijdens de eindexamens zal het aantal spiekers vele malen hoger zijn dan het aantal examen-fraudeurs. En zullen de betrapte fraudeurs aan de schandpaal worden genageld. Van de spiekers zul je weinig horen.
Als je als spieker wordt betrapt heb je pech gehad. Als je niet wordt betrapt ben je een held. Want spieken is een kunst. En geen fraude.

Moeder heeft haar eigen Knut

Geplaatst: 13 juni, 2013 in column

Opgezet worden in je favoriete pose. Het overkwam Knut, een afgewezen ijsbeer-misbaksel, die uit zijn lijden werd verlost middels een virusinfectie.

Mijn moeder had haar eigen Knut. Een schilderijtje van een huilend zigeunerjongetje. Als kind verbaasde ik me er altijd over. Later begreep ik dat het iets met emotie te maken heeft. Kindertraantjes zijn lief.

Als ik huilde was dat vaak omdat ik iets wilde hebben. Een beetje aandacht bijvoorbeeld. Vreemd genoeg kreeg ik dan meestal een negatieve reactie. Iets met: ‘Stel je niet aan,’ of, ‘zonder eten naar bed jij!’, al dan niet vergezeld met een ferme tik van mijn vader. En dan liep ik huilend langs dat schilderijtje, het snotterende joch waarvan mijn moeder een brok in haar keel kreeg. Wat heeft die huilebalk wat ik niet heb?

Dat huilende zigeunerjongetje heeft iets wat Knut ook heeft. En wat ik niet heb. En ik weet nu wat dat is. Ze maken iets bij mensen los. Echte emoties. Gevoelens die mensen anders niet durven te tonen.
Want Knut zegt niets terug. Het huilende zigeunerjongetje is een schilderij. Zegt niks. En ze zijn zielig. Punt. Verder niets. En als je zielig bent zeg je niets terug.

Knut is het nieuwe huilende zigeunerjongetje. Duizenden huilende jongens en meisjes worden naar bed gestuurd. Rennen langs een Knut-knuffelbeertje naar bed. Kinderen die zich afvragen wat Knut heeft wat zij niet hebben.

En kindertjes, mocht je het nog niet begrijpen: ‘Jullie moeten gewoon je bek houden!’

En er is contact. Contact met Willem Drees. Gene zijde heeft mij toestemming gegeven voor een kort contact. Nee, nee, mijnheer Drees, dit is Zesde Zintuig zonder plaats delict. Het gaat dus niet over de politionele acties. Nee, ook niet over Nederlands Indië. Hallo mijnheer Drees? Hallo? bent u daar nog? Hallo mijnheer Drees!

Van Agt en Lubbers hebben gezegd dat ze het wisten mijnheer Drees. Van Volkel. En nu willen wij van Het Zesde Zintuig weten of u het ook wist mijnheer Drees. Inderdaad van die kernkoppen. 22 stuks op Volkel. En het zijn geen malle dingen mijnheer Drees? En ook niet zot? Greet Hofmans is weer bij Juliana?

Contact met Gene Zijde is weg. Terug naar jou Albert!

Taser op recept

Geplaatst: 12 juni, 2013 in column

Ik voel me naakt. En ik denk dat ik met een taser beter kan functioneren. Ik wil respect. En daarvoor heb ik een taser nodig. Niet dat ik het zou gebruiken. Nee, het is het gevoel. Het gevoel dat ik veilig de straat op kan. Mijn werk kan doen. En als iemand lelijk tegen me doet, dat ik dan op een knopje kan drukken. En hem of haar dan op de knieën kan dwingen. Net als op YouTube. Kronkelend van pijn en kramp op de grond. En dat ik me dan niet meer bedreigd voel. En dat hij dan nooit meer lelijk tegen me zal doen. Dat ik gezag uitstraal. Maar ik mag geen taser van mijn baas. En nu durf ik de straat niet meer op. Kunt u mij een taser voorschrijven dokter?

Er is eentje gevallen op Hiroshima. En ook nog eentje op Nagasaki. Een atoombom. Er liggen ook van die malle dingen in Volkel.Tweeëntwintig stuks als ik het goed heb. Vroeger was dat anders natuurlijk. Toen was het nog belangrijk vanwege de Russen. Maar ja, naarmate de jaren verstrijken worden die dingen onbelangrijk en mal.

Neem nu de borsten van Ria. Vroeger waren die stevig, rond en opwindend. Bovendien maakte de opwinding van mijn ‘Little Boy’ een ‘Fat Man.’ En die borsten van Ria nu? Malle dingen. En absoluut zinloos.
Net als mijn Little Boy trouwens, daar kan ik nu geen Fat Man meer van maken. En ‘boem!’, doet ie al helemaal niet meer. Het is gewoon een mal ding geworden. Maar ja, toen was dat allemaal nog belangrijk, vanwege seks en dat soort dingen. Naarmate de jaren verstrijken worden die dingen onbelangrijk en mal.

En vroeger was ikzelf ook belangrijk. En niet mal. Want ik was Minister President van Nederland. Ik had zelfs een eigen minuut. Toen werd er nog naar me geluisterd.

Tuut tuut tuut, de groetjes van Ruud.

Perverse Viespeuk

Geplaatst: 11 juni, 2013 in Fictie

Mijn vriendin had steeds het gevoel dat haar moeder toekeek als we de liefde bedreven. Een vrijpartij eindigde meestal in een anticlimax: ze kon dat gevoel niet van zich afzetten.

Die nacht had ik een erotische droom, heftig en opwindend. Het kon niet uitblijven, mijn roede was er klaar voor, dit wordt een natte droom. Toen zag ik iemand achter het raam toekijken. Bleek en onbewogen. Het was mijn vriendin. Mijn roede verschrompelde. Mijn droom verdween.

Toen ik die ochtend wakker werd was mijn vriendin al op. Ze had mijn koffers gepakt. Ik kon vertrekken.

Ze wist me te vertellen dat haar moeder gelijk had. Dat ze het nu met eigen ogen had gezien. Dat ik een perverse viespeuk ben.

De schwalbe van Fleur Agema

Geplaatst: 10 juni, 2013 in column

In voetbal noemen ze het een schwalbe. Wat Fleur Agema overkwam.

Het doet me denken aan mijn opa. Hij overleed door een hartstilstand. Hij had al last van zijn hart toen hij nog geen 40 was. Maar de dokters konden nooit wat vinden. Zo sukkelde mijn opa van dokter naar dokter. Tot hij het opgaf. Niemand geloofde hem. En op een goede ochtend wekte opa mijn oma. Hij had krampen in zijn borststreek: hartaanval. Het was een heftige. Hij overleed ter plekke. Zijn laatste woorden waren: ‘Zie je wel!’ Hij is 94 jaar geworden.

Er was geen bedreiging. Wat Fleur Agema overkwam. Het was een eenzame roeptoeter uit de PVV woestijn. Een arme sloeber die maar wat riep. Die dacht zijn PVV coryfee te helpen, ja zelfs te redden. Redden uit een situatie die er niet was. Iets wat alleen kan eindigen in hoongelach. Mijn hoon inclusief.

Ik denk even terug aan mijn opa. Aan zijn laatste woorden. Ik moest om die laatste woorden lachen. Wat had de oude dan verwacht?

Denk eens aan mensen die echt bedreigd worden.
Dreiging van ontslag.
Dreiging dat je niet langer voldoende zorg zal krijgen.
Dreiging uit je huis gezet te worden.
Dreiging terug gestuurd te worden naar je thuisland, waar je een zekere celstraf, ja misschien zelfs een wisse dood met open armen op je zit te wachten.
Dat soort dreiging.
Bedreiging in je bestaan.

Hedendaagse politici bedreigen mensen meer in hun bestaan dan politici ooit bedreigd zullen worden. Zij genieten immers, indien nodig, bescherming. Bescherming die een groot deel van de bevolking ontbeert. En daardoor gaan stemmen op een politicus die zich voortdurend bedreigd voelt.