Te weinig en te laat

Geplaatst: 22 juni, 2013 in column

‘Te weinig en te laat.’ Een lang vergeten liefde zei ooit zoiets tegen mij. En dan kun je tranen met tuiten huilen, op de knieën tot je een ons weegt, stalken tot je een straatverbod krijgt, het maakt niet uit. Het is voorbij.

Ik zal nooit meer liefde van haar mogen ontvangen. Want het is te weinig en te laat.

Dat overkwam ook Jan Ulrich, een eenvoudige mijnheer met een mijnwerkerskop. Hij merkte dat hij hard kon fietsen. En dat hij daar liefde voor terug kreeg. Maar op een goede dag kon Jan niet meer harder. En de andere fietsers wel. Want ze speelden vals. Iets met doping. En daarom besloot Jan ook vals te gaan spelen. En opeens kon Jan weer hard. En nog harder dan hard. En er was weer liefde. Maar op een dag werd ontdekt wat Jan en zijn collega’s deden om liefde te krijgen: ze speelden vals.

En opeens was het uit. Uit met de liefde. Maar Jan was koppig. Hield zijn kaken stijf op elkaar. Zei niets. Tot vandaag.
Maar het is te laat: ‘Te weinig en te laat.’

Jan kijkt naar zijn fiets. Het hangt in de wilgen. Al jaren. Roerloos, onbewogen en onverschillig. Jan slikt een brok in zijn keel weg. Droogt zijn tranen. Jan hakt de wilg om. Met donderend geraas valt de wilgenboom op zijn fiets.

Want het is uit. Uit met de liefde.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s