Moeder heeft haar eigen Knut

Geplaatst: 13 juni, 2013 in column

Opgezet worden in je favoriete pose. Het overkwam Knut, een afgewezen ijsbeer-misbaksel, die uit zijn lijden werd verlost middels een virusinfectie.

Mijn moeder had haar eigen Knut. Een schilderijtje van een huilend zigeunerjongetje. Als kind verbaasde ik me er altijd over. Later begreep ik dat het iets met emotie te maken heeft. Kindertraantjes zijn lief.

Als ik huilde was dat vaak omdat ik iets wilde hebben. Een beetje aandacht bijvoorbeeld. Vreemd genoeg kreeg ik dan meestal een negatieve reactie. Iets met: ‘Stel je niet aan,’ of, ‘zonder eten naar bed jij!’, al dan niet vergezeld met een ferme tik van mijn vader. En dan liep ik huilend langs dat schilderijtje, het snotterende joch waarvan mijn moeder een brok in haar keel kreeg. Wat heeft die huilebalk wat ik niet heb?

Dat huilende zigeunerjongetje heeft iets wat Knut ook heeft. En wat ik niet heb. En ik weet nu wat dat is. Ze maken iets bij mensen los. Echte emoties. Gevoelens die mensen anders niet durven te tonen.
Want Knut zegt niets terug. Het huilende zigeunerjongetje is een schilderij. Zegt niks. En ze zijn zielig. Punt. Verder niets. En als je zielig bent zeg je niets terug.

Knut is het nieuwe huilende zigeunerjongetje. Duizenden huilende jongens en meisjes worden naar bed gestuurd. Rennen langs een Knut-knuffelbeertje naar bed. Kinderen die zich afvragen wat Knut heeft wat zij niet hebben.

En kindertjes, mocht je het nog niet begrijpen: ‘Jullie moeten gewoon je bek houden!’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s