Kabouters bestaan niet

Geplaatst: 29 april, 2012 in Fictie
Tags:

Ik zag hoe twee takjes de grond in werden getrokken. En nog een en nog een. Nieuwsgierig liep ik naar de bosrand. Ik zag een rood puntmutsje boven de grond uitsteken. “Hallo?” vroeg ik naar de bewegende puntmuts. De puntmuts kwam omhoog en ik ontwaarde een klein mensenhoofd waarvan ik aannam dat het het hoofd van een kabouter was. “U bent een kabouter?” vroeg ik zo beleeft mogelijk. “Ja,” antwoordde de kleine man met rode puntmuts en ging onverdroten verder met het onder de grond trekken van takjes. “Ik heb nog nooit een kabouter gezien,” zei ik voorzichtig.
Maar de kabouter was al verdwenen, onder de grond. Met zijn takjes. Voorzichtig porde ik met een achtergelaten takje in de grond. Geen reactie. “Kabouters bestaan immers niet,” besefte ik.

Ik slenterde naar huis, van slag, uit mijn evenwicht. Een paar spelende kinderen hielden me aan. “Heeft u wel eens kabouters gezien?” vroeg een van de kinderen. “Kabouters bestaan alleen in je fantasie en dat is heel leuk,” loog ik met een blij Sesamstraat gezicht.

Ik loop nu bijna iedere dag naar de bosrand. Even kijken op die plek, even mijmeren. Voor de zekerheid heb ik een fototoestel bij me. Iedere dag droom ik dat ik een prachtig plaatje kan schieten van die kabouter. Met zijn rode muts. Maar ja, dromen zijn bedrog en kabouters….

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s