Archief voor april, 2011

Onzinnig geturf

Geplaatst: 10 april, 2011 in Nieuws
Tags:, , ,

Ieder land checkt bij een ramp in een ander land of er ook “eigen volk” slachtoffer is geworden. Vandaag lees ik over een andere turf variant : “Er waren geen minderjarige slachtoffers bij het drama in Alphen aan de Rijn”.
Lazen we kort geleden nog over overlast van jongeren op winkelcentra, en hoe men ze bijvoorbeeld kon wegpesten met zogenaamde Mosquito’s, nu zijn we blij met iets wat we niet willen zien in winkelcentra: Jongeren.

In de Touwen! (2)

Geplaatst: 10 april, 2011 in Fictie, Herinneringen, Mensen
Tags:,

Ziezo, nog even kutten met gym en naar huis,.. Godver…, touwklimmen? Waar is die lul van een gymleraar mee bezig? Waarom niet voetbal of zo? Nou ja, het moet maar weer. Eens kijken of ik als eerste het plafond kan aantikken. Godverdomme, uitslovertje eikel eerst, ik geef hem nog eens een doodschop. Ah gossie, onze papzak staat nog op de grond.. beetje springen tegen het touw, dat wordt echt helemaal niks gymleraartje. Zie je dat niet? Kijk eens aan, moet dat dikkerdje het nog eens proberen ? Wat een kansloze vertoning zeg, zieluuuuug. Moet die twee zo meteen ook maar een doodschop geven. Ik ben benieuwd wie er dan harder jankt, onze papzak of die kansloze lul van een gymhomo.

Pijnlijke Rug

Geplaatst: 9 april, 2011 in Dingen van de dag
Tags:

Mijn rug weigert nu al vier dagen dienst en mijn humeur wordt er niet beter op. Iedere verkeerde beweging veroorzaakt een pijnscheut. Het valt me op dat mijn geduld bijzonder gauw opraakt en alles wat aandacht vraagt een ergernis opwekt die voor mijn omgeving op zijn zachts gezegd onprettig is.

Een rug is je steun en toeverlaat; letterlijk. Ik weet dat de pijn over een tijdje weer weg zal zijn, en de klachten weer vergeten. Je weet pas dat je een rug hebt als hij het niet doet. Uit ervaring weet ik ook dat ik deze kwelling net zo snel zal vergeten als de waardering die mijn rug verdient.
Voor mij is een variant op “Je weet pas wat je mist als je het kwijt bent” van toepassing:
“Je weet pas dat je het hebt als het zeer doet”

In de Touwen!

Geplaatst: 9 april, 2011 in Fictie, Herinneringen, Mensen
Tags:,

Daar sta ik dan, in mijn korte broek, T-shirt en gympen, klaar om een opdracht uit te voeren voor onze gymleraar. De opdracht hangt aan het plafond: Touwklimmen.
Ik heb me altijd afgevraagd hoe je van iemand als ik, een kereltje, gespeend van enig atletisch vermogen, ietwat mollig en trager dan gemiddeld, zoiets kunt verlangen.
Ik grijp naar het touw, en doe een poging me op te trekken om na enkele seconden weer veilig op de grond te staan. Mijn klasgenoten tikken inmiddels het plafond aan. Nog een keer proberen, “Je kan het!” moedigt de leraar me aan. Een paar moedeloze pogingen later schud hij zijn hoofd. Ik doe hetzelfde en vraag me af of ik hem moet troosten.

Verlies

Geplaatst: 8 april, 2011 in Poëzie
Tags:, ,

Een leegte is in mijn ziel gedumpt.
Ze wil me niet meer.
Ik voel me verloren, en kijk eens op.
Er is niets, niets wat mij kan verheffen.
Het verlies heeft me verslagen.
Ik ben leeg, als een geruimde kippenhok.
Waar het gas nog waart.
Als een mist, stekend in mijn neus.
De dood is wat me nog rest.
De rust die ik zoek.
Gevonden in duister en lusteloos zwart.

Had ik mijn vorige post nog de nodige problemen met Unity, vandaag besloot ik Unity andermaal te proberen. En tot mijn verbazing ging het zo slecht nog niet. Het blijft wennen, maar ik kan me voorstellen dat ik er met enige oefening prima mee overweg kan.

Een nieuw vriendje

Geplaatst: 8 april, 2011 in Mensen
Tags:, ,

Het is een heerlijke zonnige dag, vroeg in het voorjaar. Terwijl ik met de hond geniet van het mooie weer zie ik verderop een jongetje naar me toe rennen, hij babbelt enthousiast, heeft zijn handjes wijduit en heeft oog voor slechts een ding: Hond!
Mijn hond, een mix tussen teckel en jorky, reageert blij als hij het kind ziet naderen. Omdat het hondje niet kan babbelen laat hij ter compensatie zijn staartje in hoog frequentie heen en weer bewegen; net niet snel genoeg om het zoemgeluid van een honingbij te produceren.
“Mag ik uw hond knuffelen?” Vraagt het kereltje beleeft.
Het propje draagt, voor een dag als vandaag, een net iets te warme jas met capuchon, waardoor zijn motoriek, dat van een 3 jarige, geaccentueerd wordt; het signatuur van een bezorgde moeder.
“Natuurlijk mag dat, wel opletten, hij springt misschien bij je op”.
Terwijl het hondje en het kereltje een rondedans doen om hun vriendschap te bevestigen hoor ik in de verte een moeder ongerust roepen. Ze heeft het net iets te warm omdat ze een kinderwagen heuvelopwaarts zwoegt en een zoontje heeft die bijna uit haar zicht een hondje knuffelt onder toezicht van een wildvreemde.
Als ze voldoende genaderd is foetert ze haar kind uit en verontschuldigt zich.
“Maakt u geen zorgen, het is een lief manneke, en hij vroeg netjes of hij de hond mocht knuffelen”, leg ik haar uit.
Maar het is al te laat, foeterend trekt ze het ventje mee, die als een pinguïn en druk nababbelend meegaat terwijl het nog even omkijkt en wijst in de richting van zijn nieuwe vriendje.

Er verschijnt een Twitter bericht op mijn TL: Breaking! “Een persoon op de Dam heeft zichzelf in brand gestoken.” Ik zie als eerste Geenstijl reageren op dit nieuws. Het smakeloze, hijgende bericht met bijbehorende reaguursels stemmen me somber. Er wordt onzin uitgekraamd over Revolutie en Tunesië. Een link waar je live kan smullen van zijn daad wordt er als extraatje bijgeleverd.

Vandaag lees ik dat de arme kerel overleden is aan zijn verwondingen. Hij blijkt een asielzoeker te zijn. Wat heeft hem gedreven tot deze wanhoopsdaad?.
Hopelijk woont zijn familie hier niet, zijn ze de Nederlandse taal niet machtig en zijn ze niet ingeburgerd, als was het maar om de berichtgeving van Geenstijl en consorten niet te hoeven meemaken.

Eentje Nog

Geplaatst: 7 april, 2011 in Maatschappij
Tags:,

Ik kan nog een borreltje nemen, eentje nog… Mijn hoofd slingert een beetje op mijn nek, en ik voel een druppeltje kwijl langs mijn wang. Ik weet dat ik dronken ben, ik weet ook dat er nog wel eentje bij kan… Aldus geschiede…Ik weet dat ik laveloos zal thuiskomen, dat ik ruzie zal krijgen met mijn vrouw, dat ik er spijt van zal hebben, God ik heb nu al spijt….Maar wie houdt me tegen? Mijn hoofd mept tegen de vloer… Ik sta op…..Ga naar huis….De avond is om…
Als ik wakker word timmert een machteloze echtgenote op mijn borst…Ik ben onbereikbaar…..verloren… Het is voorbij….Ik laat alles achter….Ik kan nog een borreltje nemen, eentje….nog eentje, is alles wat me rest.

Toen mijn moeder, in de jaren 30, in de eerste klas zat van de lagere school, kwam juf bij haar om te vertellen dat haar moeder mouwtjes moest naaien op haar bloes: De armpjes waren te bloot. Toen ik dit verhaal hoorde moest ik lachen om zoveel preutsheid; dat zou tegenwoordig niet kunnen.
Nu lopen de jongens met hun broeken op de knieën en de meisjes met strings en naveltruitjes.
Tegenwoordig is er een religieuze preutsheid over het dragen van hoofddoekjes, omdat het een uiting van onderdrukking zou zijn. Door deze uiting terug in de kast te duwen kunnen we weer net doen alsof we een tolerante maatschappij zijn. Onderdrukken doe je immers waar het hoort, thuis, achter gesloten deuren.