Archief voor april, 2011

Zachtjes opent de man de scanner en zet zijn printer aan, Hij legt de originelen op het glas en sluit de deksel. Hij drukt op de startknop, de scanner begint te zoemen en de printer brengt het papier in de aanslag. Als de printer zijn werk gedaan heeft grijpt de man zijn schaar. Met uiterste precisie knipt de man zijn falsificaties uit. Voorzichtig plakt hij ze in het boekje. Bedremmeld toon hij zijn werkstuk aan de caissière. Ze springt op. “Valsemunterij!” roept ze verontwaardigd. Aan de arm van de politie gaat de man naar het bureau.

Schaam je winkelpersoneel! Waarom niet een waarschuwing voor zijn zegelboekjes, en de stripboekjes voor zijn kleinzoon alsnog meegegeven met een strenge vermaning. En hou politie en de pers er toch buiten!

Met iets andere bewoordingen gepubliceerd in 120w.nl.

In een poging te vluchten.
Van de waan van de dag.
Leest hij zijn krant.
En rookt hij zijn shag

Hij rust zijn voeten.
Op de tafel.
En eet op zijn gemak.
Een versgebakken wafel.
Warm uit de oven.
Met boter, jam en liefde.
Dan nog een koffie.
Lekker heet, met melk en suiker.

Net over de rand.
Denkt hij met somber gemoed.
Een Somalische sloeber
Zomaar in brand.
In vuur en vlam.
Over zijn lot.

Klaar met zijn maal
Zijn peuk brandt door.
Een laatste haal.
De askegel lengt.
Het punt van genot.
Allang verstreken.

Mijn lieve zoon.
Ik ga naar de schietclub.
En jij gaat mee.
Want jij wordt al groot.
En ik maak van jou.
Een introducee!

Snotgenot

Geplaatst: 18 april, 2011 in Dingen van de dag, Fictie, Mensen
Tags:,

Het heerlijke gevoel dat je hebt als je een stuk van een redelijk formaat te pakken hebt, waarbij een trekkend nat sliertje meegaat ter bevestiging van het feit dat je echt niet dieper hoeft te wroeten. Dan is er nog de kriebel die je vertelt dat je echt alles hebt weggewerkt, en dat het tijd wordt je graafwerk te inspecteren. Vooral als het een juiste consistentie heeft kun je het, na het rollen tussen je duim en wijsvinger, stiekem tussen je tanden pletten en voorzichtig oppeuzelen. Vooral het idee dat niemand het gezien heeft kan een extra kick geven. Na het feestmaal nog even dubbelchecken of niemand het gezien heeft. En dan weer over tot de orde van de dag.

Mijn allerliefste

Geplaatst: 17 april, 2011 in Dingen van de dag, Mensen, Poëzie

Daar ligt mijn liefste, naast me, haar rug naar me toegekeerd. Mijn ogen bewonderen haar prachtige vormen, die door het deken gevolgd wordt. Zachtjes glijd mijn hand over haar heup, die juist nu zo mooi is omdat ze slaapt. Ik luister naar haar zacht, zuchtende adem.

“Niet wakker worden mijn liefste, laat me in stilte even strelen en dromen, want de schoonheid van je silhouet, die mijn hand voorzichtig volgt, die mij in slaap wiegt, is zo mooi, zo warm, zo heerlijk”.

Ik voel een schokje in haar lijf. “Niet wakker worden mijn lief!”

Ik haal mijn hand voorzichtig weg, draai me om en droom verder, me lavend aan mijn allerliefste die zo zachtjes zucht in haar slaap.

Verjaardag? Nee bedankt

Geplaatst: 16 april, 2011 in Maatschappij, Mensen
Tags:,

Een verjaardag wordt gevierd als er een jaar om is; je ben een jaar ouder, of een jaartje dichter bij je pensioen. Sommige verjaardagen zijn iets wranger. Als moordenaar kun je bijvoorbeeld je moord vieren. Vooral als dat alweer een tijdje geleden is kan dat prettig voor de dader zijn. Misdaden hebben namelijk ook een verjaardag. Het verjaren van zware misdaden is een onrechtvaardig fenomeen. Er is bijvoorbeeld een bisschop uit Brugge die over het misbruik van zijn neefjes verteld op TV. Het is verjaard, dus nu kan hij op zijn gemak zijn slachtoffers kwellen en kwetsen met zijn uitspraken. Voor mij verjaren onbestrafte zware misdaden pas bij het overlijden van de crimineel: Niet alle misdaden zijn een verjaardag waard.

Geschreven naar aanleiding van Dit bericht in depers.nl
Ook verschenen in 120w.nl

Ik ben aan het sparen om met Doutzen de ruimte in te gaan. Doutzen heeft al een kaartje. Hoe zou dat kaartje eruit zien? Zouden ze kaartjes stempelen als we instappen? Als we in de ruimte zijn wil ik Friese woordjes wisselen met Doutzen. Kunt u zich dat voorstellen? Het eerste Friese gesprek ooit in de ruimte. Ik ben benieuwd waar je het zoal over hebt als je zweeft. En al helemaal als je zweeft met Doutzen. En wij lachen dan en kijken elkaar diep in de ogen.

Ik schrijf Doutzen iedere dag. Ik weet wat ze doet en wanneer. Ik noteer alles en maak foto’s, want ik ben gek op haar en ze moet ook gek op mij worden.

Als “Doutzen Forever” verschenen op 120w.nl

Geschreven naar aanleiding van dit nieuwsfeit.

Gedroomde hartaanval

Geplaatst: 14 april, 2011 in Fictie
Tags:,

Een pijn op mijn borst, een overweldigende druk. Ik probeer mijn vrouw te wekken, maar mijn bovenlijf is verlamd. Ik probeer een geluid te maken maar mijn keel heeft zich gesloten.Hulpeloos onderga ik de pijn, vechtend tegen alles wat me op de matras gedrukt houd. Paniek maakt zich van me meester, mijn visie is als een tunnelblik. Ik voel dat ik stik, ik merk dat mijn hart niet langer racet. Ik ga dus dood, had nog zo veel willen doen. Een vredig gevoel valt over me heen. Niet langer een gevecht om lucht, de druk is weg, ik adem niet, mijn hart staat stil. Ik ben dood.
Ik schrik wakker en voel een enorme druk op mijn borst….

Een motoragent stopt bij ons voor de deur. Hij kijkt naar binnen. Met zijn helm nog op belt hij aan. Razendsnel schieten alle situaties waarbij ik misschien iets illegaals gedaan zou kunnen hebben door mijn hoofd. Mijn niet zo nette episodes razen voorbij, maar illegaal, en agent aan de deur waardig, nee. Ik kijk naar mijn vrouw. Ze kijkt terug. ”Geen idee”, zeg ik, en besluit de deur maar eens open te doen. Tijdens mijn tocht naar de voordeur voel ik lood in mijn schoenen, en probeer te bedenken wat ik in godsnaam uitgevreten zou kunnen hebben. Ik open de deur. Oom agent neemt me eens goed op: ”U had een advertentie voor een ledikant in de Weekuit?”

Bevrijding

Geplaatst: 12 april, 2011 in Poëzie
Tags:,

Mijn gedachten zijn gezonken naar het diepe
Het diepe dat dieper is.
Dieper dan waar het licht nog kan doordringen.
Diepte waar de druk je verplettert.
Je gemoed vergruist en tot poeder verpulvert.

Daar probeer ik te kijken.
Een lichtpuntje als een speldenknop.
Scherp en stekend.
Te veel pijn.
Ik sluit mijn ogen.

Ik zoek verlichting.
Weg van die druk.
Bevrijding uit de diepte.
Ik zwem omhoog.
Een warme hand omklemt mijn been.
En verleid me tot overgave.

Een zachte drang.
Wijst me de weg.
Het is zo eenvoudig.
Het diepe verlaten.
En ga naar het niets.

Een vrachtwagen nadert.
Verlangend naar me toe.
Ik neem eindelijk de stap.
Die me doet verdwijnen.
In een slaap.
Die eindeloos zal zijn.

Daar!

Geplaatst: 11 april, 2011 in Fictie
Tags:, , ,

“Daar!” Riep het meisje wijzend naar het hek. “Daar!” Iedere dag als moeder met haar ging wandelen, fietsen, of maar in de buurt kwam van dat hek, riep het meisje: “Daar!” Het allereerste woordje dat ze kon zeggen is ook vast “Daar!” geweest. Moeder lachte er wat om, het hele dorp lachte er wat om, omdat achter dat hek slechts een weiland was waar gras groeide, dat vier keer per jaar netjes werd geschoren door de eigenaar; een veeboer.
Op een zomerdag wandelde moeder met het meisje langs het hek. Het meisje zei dit keer niets. Moeder keek verbaasd naar haar zwijgende dochter,
Toen ramde een dolle stier door het hek, en vertrapte moeder en dochter